Dansmeditatie ‘Dit is

mijn lijf’

OIn 1980 kreeg ik mijn eerste echte baan. Ik werd secretaris van twee commissies van een vereniging van artsen. Hoogleraren, specialisten, doctoren. Ik was trots dat ze mij wilden hebben. Ik dacht: nu begint het volwassen leven. Mijn studie had ik opgegeven. Die liep toch niet lekker. Een betaalde baan leek een prima alternatief. In het begin vond ik het interessant. Ik ontmoette mensen met aanzien. Ik organiseerde vergaderingen, congressen en nascholingen. Maar langzaam gebeurde er iets vreemds. De wereld waarin ik terecht was gekomen begon steeds minder als mijn wereld te voelen. Dat wist ik toen niet bewust. Ik kon het niet onder woorden brengen. Ik voelde alleen dat ik steeds vaker weg wilde. Een middag vrij. Een tandartsafspraak. Een uurtje eerder naar huis. Alles om maar even niet op kantoor te hoeven zijn. Ik dacht dat werken betekende dat je deed waar je goed in was. Maar steeds vaker voelde ik me gevangen. Toch ging ik door. Zoals zoveel mensen doorgaan. Totdat het niet meer ging. Tijdens de voorbereiding van een meerdaagse nascholing brak er iets in mij. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Mijn collega’s wisten niet wat ze met me aan moesten. Ze zetten me apart in de bestuurskamer en belden mijn partner Hans met de vraag of hij me kon komen ophalen. Zo kwam ik thuis te zitten. Ik werd volledig arbeidsongeschikt verklaard en belandde in therapie. Mijn eerste therapeut was een keurige mevrouw in een keurige kamer van het toenmalige RIAGG. Ze stelde keurige vragen. En ik zweeg. Ik keek naar de grond. Soms kwam er een woord uit. Meestal niet. Niet omdat ik niets voelde. Maar omdat ik niet wist hoe ik erbij moest komen. Later kwam ik terecht in een therapiegroep in Utrecht. Tijdens een driedaagse in België stelde de therapeut iets merkwaardigs voor. Alle groepsleden gingen dicht om mij heen staan. Een menselijke muur. “Vecht je er maar uit,” zei hij. Ik herinner me nog hoe ik vocht. Als een tijger. Ik gooide me tegen de benen van de anderen aan, op zoek naar een opening. Ik kreeg schrammen en blauwe plekken. Maar ik bleef doorgaan. Tot ik eruit was. Het was bijna jammer dat het voorbij was. Voor het eerst had ik iets van mezelf ontmoet dat ik nog niet kende. Niet een gedachte. Niet een inzicht. Maar een kracht. Toch wist ik nog niet wat ik daarmee moest. Kort daarna vond ik in een reformwinkel een geel foldertje van een lichaamsgericht gestalttherapeut. Haar naam was Ineke Verwer. Die naam ben ik nooit vergeten. Bij haar gebeurde iets wat ik nergens anders had meegemaakt. Ze vroeg me niet naar mijn verhaal. Ze vroeg me naar mijn schouders. Naar mijn adem. Naar mijn houding. Naar de spanning in mijn armen. Naar wat mijn lijf al die tijd al wist. Langzaam ontdekte ik iets wat ik nooit op school had geleerd en wat geen enkele arts mij had verteld. Mijn lichaam was niet het voertuig waarmee ik mijn hoofd vervoerde. Mijn lichaam was een bron van informatie. Een bron van gevoel. Een bron van kracht. Ik ontdekte hoe ik voorovergebogen door het leven ging. Hoeveel spanning ik vasthield. Hoeveel energie er verborgen zat in mijn benen. Hoeveel emoties er vrijkwamen wanneer ik werkelijk begon te ademen. Niet omdat iemand mij vertelde wat ik voelde. Maar omdat ik het zelf begon te ervaren. Dat veranderde mijn leven. Niet van de ene op de andere dag. Niet als een wonder. Maar wel fundamenteel. Voor het eerst zag ik licht aan het eind van de tunnel. En dat licht kwam niet van buiten. Het kwam van binnenuit. Misschien is dat waarom ik nog steeds doe wat ik doe. Omdat ik steeds weer mensen ontmoet die vastlopen in hun hoofd, in hun werk, in hun relaties of in hun leven. Mensen die begrijpen, analyseren, verklaren en piekeren. En soms vraag ik me af of de vraag niet is: “Wat denk je?” Maar: “Wat vertelt je lijf je al die tijd al?” Dat is waar de workshop Dit is mijn lijf over gaat. Niet over theorie. Niet over prestaties. Niet over hoe je zou moeten zijn. Maar over thuiskomen in het lichaam dat al je hele leven met je meeloopt. Misschien ontdek je daar iets wat je nog niet kende. Zoals ik ooit die tijger ontdekte. Of misschien ontdek je iets veel eenvoudigers. Dat je lijf niet het probleem is. Maar een deel van het antwoord. Dansmeditatie ‘Dit is mijn lijf’ zondag 2 augustus 2026 Van 10 - circa 12 uur Investering 20 Euro Locatie Het Vijfde Huis, Gouda